10 ثانیه

بحث از اینجا شروع شد که خانم توحیدلو در مطلبی خرده گرفتند از برگزاری جشن در سالروز حمله عراق به کشورمان و پیشنهاد دادند که به جای این روز سالروز پذیرش قطعنامه 598 را جشن بگیریم

این پیشنهاد از سوی دوستانی برابر با نادیده گرفتن رشادتهای بزرگ مردان سرزمینمان تلقی شد

مطمئنا هدف خانم توحیدلو از آن نوشته هنانطور که خودشون هم بارها اشاره کردند این نبوده.من هم یا خانم توحیدلو موافقم.به این معنی که هیچ دلیل منطقی برای اینگونه بزرگداشت و اجرای برنامه های مختلف و قبضه شدن تمام امکانات صدا و سیما در جهت القای اینکه ” ما خوب بودیم و آنها بد.چون ما خوب بودیم پیروز شدیم” نمیبینم.

به عنوان نمونه در یکی از برنامه هایی که به همین مناسبت از شبکه 1 پخش میشد گفته شد به اینکه بنی صدر با هدر دادن منابع مالی و انسانی فراوان فقط چند عملیات ناموفق داشت ولی در عوض سرداران سپاه علاوه بر جبران خرابکاریهای بنی صدر جنگ را تا جای خوبی پیش بردند.

دقیقا مشکل من با این قضیه همینجاست.اینطور که من میبینم سالروز آغاز جنگ از طرف حکومت بزرگ داشته میشود تا به ما بقبولاند با توجه به شرایط بحرانی کشور و همکاری تعداد زیادی از کشورها علیه کشور ما تصمیمات فرماندهان و تصمیم گیران جنگ همگی درست و مقدس است و بقیه که از نظر فکری همخوان نیستند همگی “بد” هستند.دقت کنید که قبولاندن این گزاره ها به مردم با القای شرایط اضطراری و گرفتن فرصت فکر کردن از آنها براحتی محقق میشود.

در این شرایط طبیعی است که سالروز پذیرش قطعنامه در سکوت خبری محسوسی پشت سر گذاشته شود تا مبادا کسی بپرسد چه شد که جنگ هشت سال طول کشید و چرا جام زهر زودتر نوشیده نشد و کجا رفتند فرماندهانی که با دهها تصمیم اشتباه خود اینهمه هزینه تحمیل کشور کنند.

و طبیعی است که سالروز آغاز جنگ در بوق و کرنا شود تا همه باور کنند که طبق گفته آن مرد جنگ واقعا “نعمت” است و کسی نپرسد “چرا؟”

نکته اینجاست دوستان:پروپاگاندا!

مطالب مرتبط:

آيا اين بدنهاي پاره پاره، بزرگداشت نمي‌خواهند؟!-آهستان

جنگ و صلح در قاموس مجاهدان و عافیت طلبان-واژگون

گرامی‌داشت آسیب‌دیدگان با جشن جنگ فرق می‌کند-بامدادی

چگونه گفتگو را از ریشه می زنند – برای سالگرد جنگ-کمانگیر

از جنگ حرف می زنیم! یکم: برخوردهای اولیه-خیزران

بفرستید به: :: :: ::